سنگ ِ اندکی بودم

شبی کاملا اتفاقی

در حوالی نی لبکی آتشین

نگاه میشی رنگی را

بر خماری نفس های گم شده ام

آب شدم

.

من ماهی های دم باریک ِ قرمزی را خوابانده ام

که شب ها در کفن ِ ماه داری ، پرواز میکنند . .

پنجره ها

زمزمه ی لالایی را بر پیشانی ام بوسه میزنند

آنگاه

که ماه در خواب ، لبانش خشکیده بود .

هر شب ، در ته این غار ، دست زیر سر

خفاشهای دنیا بر عکس خوابیده ای را میشمارم

که حکایت زیستن را در چشمان من کاشته اند

و صدای بی تپش ِ وجود ام

ملایم ترین موسیقی ست که سنگها را هم به رویاها کشانده است

تا قندیل هایشان را ، قطره قطره آب کنند .

من ، سنگین تر از حجم یک زندگی ام

.

 نوشته شده بوده توسط از غافله دل آب شده گان .

بالش ام ، گوله گوله ، دلتنگ است

به تلافی روزها و شب هایی که تو یی را در پرهایش میخواند ام   

و قصه هایی که با پَرهایش از تو یی می بافتم

.